Αγαπητοί Έλληνες Γιατροί χωρίς Σύνορα,

Ειλικρινά,
Ομάδα Γυναικών «Αγάζηλος»

Κυρίες και κύριοι,

Σας γράφουμε αφ' ενός για να σας δηλώσουμε τη συμπαράστασή μας στην οργανωμένη επίθεση που δέχεστε κυρίως από την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», διάφορες φεμινιστικές οργανώσεις, και μεμονωμένα άτομα, και αφ' ετέρου για να σας δώσουμε τα συγχαρητήριά μας.
    Το έργο που κάνετε είναι πολύ σπουδαίο: δίνετε στις μητέρες ελπίδα και τους προσφέρετε βοήθεια ώστε να φέρουν σε πέρας τη συγκεκριμένη αποστολή της μητρότητας.
    Δεν πιστεύουμε ότι η γυναίκα υπάρχει μόνο για να είναι μητέρα, όπως άλλωστε και ο άντρας δεν υπάρχει μόνο για να γίνει πατέρας. Πιστεύουμε όμως ότι η εγκυμοσύνη είναι μια μεγάλη τιμή που «δεν έχει τιμή». Τίποτα από όσα υπάρχουν στη γη δεν αξίζει τόσο πολύ, ώστε να θυσιαστεί ένα παιδί. Και η σύγχρονη επιστήμη μας διαβεβαιώνει ότι η έκτρωση σκοτώνει ένα παιδί, που δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί, ούτε καν να εκδηλώσει την παρουσία του.
    Η έκτρωση είναι μια τραυματική εμπειρία. Πολλές από την ομάδα που την έχουμε ζήσει, δε θέλουμε ούτε να τη συζητήσουμε, αλλά ούτε καν να τη θυμηθούμε. Ξέρουμε ότι το μετεκτρωτικό σύνδρομο υπάρχει, όχι γιατί το διαβάσαμε στις σελίδες σας και τρομάξαμε, αλλά γιατί το έχουμε συναντήσει σε όλα τα μέλη της ομάδας μας που την έχουν υποστεί, καθώς και σε κάθε γνωστή μας γυναίκα που έχει κάνει έκτρωση αλλά δεν είναι μέλος της ομάδας μας.  Δυστυχώς έχουμε συναντήσει και τις παρενέργειες στη σωματική υγεία, που κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχουν πια «με την πρόοδο της επιστήμης».
    Στις αποκαλούμενες φεμινίστριες έχουμε να πούμε ότι το να θέλουν να κουκουλώσουν την αλήθεια για την έκτρωση δεν προσφέρει τίποτα σε κανέναν, αντιθέτως βλάπτει όλους μας. Πρέπει επίσης να έχουν υπ' όψη τους ότι εκφράζουν ένα πολύ μικρό ποσοστό του ελληνικού λαού, παρά τον πολύ θόρυβο που κάνουν. Ακόμα και οι γυναίκες που έχουν κάνει έκτρωση και δεν έχουν μετανιώσει, δέχονται στην πλειοψηφία τους ότι η έκτρωση είναι φόνος και πιστεύουν ότι πρέπει να υπάρχει πληροφόρηση για το θέμα και τα ιατρικά και ψυχολογικά προβλήματα που συνδέονται με αυτό.
     Είναι αλήθεια ότι ο νόμος δίνει δυνατότητα στη γυναίκα να κάνει έκτρωση στους τρεις πρώτους μήνες της κύησης. Άλλο  όμως η δυνατότητα και άλλο το δικαίωμα. Η έννοια του δικαιώματος βασίζεται στην έννοια του δικαίου, και η αφαίρεση ζωής δεν είναι δίκαιη πράξη.
    Ο παραδοσιακός φεμινισμός που έχει και σήμερα άξιες εκπροσώπους σε όλο τον κόσμο, από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα στηρίζει τις εγκύους, ώστε να μην κάνουν έκτρωση (βλ. http://www.feministsforlife.org/) και δεν έπαψε ποτέ να διακηρύττει ότι η έκτρωση είναι αφαίρεση ανθρώπινης ζωής. Από καθαρά ηθική, και όχι αποκλειστικά θρησκευτική άποψη, η αφαίρεση ζωής δεν είναι δικαίωμα κανενός. Μάλιστα το να ισχυρίζεται κανείς ότι η αφαίρεση ζωής είναι δικαίωμα είναι προσβολή στην έννοια της δικαιοσύνης. Για τους ίδιους ηθικούς λόγους είμαστε κατά της θανατικής ποινής και κατά του επιθετικού πολέμου.
    Τα δικαιώματα των γυναικών δεν είναι δυνατόν να αντιστρατεύονται τα δικαιώματα των παιδιών τους. Όταν φαίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο, κάτι δεν πάει καλά στην κοινωνία.
    Στις σελίδες σας κάνετε λόγο και για το δημογραφικό πρόβλημα. Είναι αλήθεια ότι πρόκειται για σοβαρό πρόβλημα, που όμως δεν μπορεί να μας αγγίξει τόσο πολύ, όσο η πραγματικότητα ότι κάποιες γυναίκες - όσες και να είναι αυτές - φτάνουν στην έκτρωση γεμάτες απελπισία, φόβο ή άγνοια, και μάλιστα συχνά κάτω από απειλές και εκβιασμούς.        Είναι κρίμα που τόσες γυναίκες πολιτικοί δεν δείχνουν την αναμενόμενη ευαισθησία σε αυτή την τραγική κατάσταση, και δεν κάνουν κάτι για να βοηθήσουν τις άλλες γυναίκες να αποφύγουν αυτή την τραυματική επέμβαση. Αν δεν μπορούν να βοηθήσουν τις γυναίκες, τουλάχιστον ας μην εμποδίζουν εσάς που τις βοηθάτε.
    Καλούμε όλους όσους αγαπούν τις γυναίκες, τα παιδιά, τους ανθρώπους, τη ζωή γενικά, να σταθούν δίπλα σας και να σας βοηθήσουν στο έργο σας.  Ένα μεγάλο μπράβο στον ΟΤΕ, που δείχνει την πρέπουσα ευαισθησία σ' αυτό το θέμα. Μακάρι και άλλοι Σύλλογοι σαν το δικό σας να δημιουργηθούν σε  όλη την Ελλάδα.

Με εκτίμηση,

Ομάδα Γυναικών «Αγάζηλος»

    Σας γράφουμε για να σας συγχαρούμε για την έκδοση τηλεκαρτών με το μήνυμα «Πόσο κοστίζει μια έκτρωση; Όσο μια ανθρώπινη ζωή», του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού. Σας συγχαίρουμε ακόμη για το μεγάλο αριθμό των εκδιδόμενων καρτών (1.000.000.000).
    Δυστυχώς η αποποινικοποίηση των εκτρώσεων δεν συνδυάστηκε με την υπεύθυνη επιστημονική ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών για το τι είναι έκτρωση. Έτσι φτάσαμε στην τραγική κατάσταση οι εκτρώσεις να είναι περισσότερες από τις γεννήσεις, ο συνολικός αριθμός των εκτρώσεων να ξεπερνά τις 300.000 το χρόνο, η χώρα μας να είναι πρώτη σε εκτρώσεις εφήβων γυναικών και οι Ελληνίδες να θεωρούν την έκτρωση ένα είδος αντισύλληψης. Η απόφασή σας να προβάλλετε έναν ιδιωτικό φορέα που πληροφορεί για τη φύση και τα επακόλουθα της επέμβασης και προσφέρει βοήθεια ώστε να μη γίνει έκτρωση, είναι ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει ώστε όλοι να ευαισθητοποιηθούν πάνω σε αυτό το θέμα. Τόσο μεγάλη είναι η άγνοια του κόσμου, ώστε ίσως χρειάζεται να εκδοθούν κι άλλες τηλεκάρτες με παρόμοιο περιεχόμενο.
    Οι ανόητες επιθέσεις εναντίον σας από ένα αιρετικό και ανιστόρητο παρακλάδι του φεμινισμού δεν πρέπει να σας πτοούν. Από την αρχή της δημιουργίας του και μέχρι το 1923 το φεμινιστικό κίνημα ήταν κατά της έκτρωσης. Η τάση υπέρ της έκτρωσης εμφανίστηκε εκείνη την εποχή, και ακολουθήθηκε από ένα μόνο τμήμα του κινήματος. Φεμινιστικές ομάδες που εργάζονται κατά της διάπραξης εκτρώσεων και παρέχουν υπηρεσίες παρόμοιες με το Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού υπάρχουν και στην Αμερική και στην Ευρώπη. Αυτές, και μόνον αυτές, έχουν διατηρήσει το αρχικό και γνήσιο φεμινιστικό πνεύμα. Σε αυτό το χώρο της προστασίας των δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων, γεννημένων και αγέννητων, κινείται και η δική μας ομάδα.
    Οι φεμινίστριες υπέρ των εκτρώσεων είναι στη χώρα μας μια ασήμαντη μειοψηφία - όπως άλλωστε φάνηκε από τη θλιβερή συγκέντρωση 30 «φεμινιστριών» και «φεμινιστών» έξω από τον ΟΤΕ στις 7 Μαρτίου - που κάνει απλώς πολλή φασαρία και παραπληροφορεί συστηματικά. Έφτασαν να μας πουν ότι «δεν υπάρχουν αγέννητα παιδιά»! (Συγκέντρωση έξω από τον ΟΤΕ, 7 Μαρτίου).
    Ευτυχώς λίγοι Έλληνες παίρνουν αυτή τη φασαρία και αυτά τα «επιχειρήματα» στα σοβαρά. Παρ' όλο το μεγάλο αριθμό των εκτρώσεων, ο λαός μας αγαπά τα παιδιά. Η πλειοψηφία των Ελληνίδων που έχουν κάνει έκτρωση δέχεται ότι η έκτρωση είναι φόνος, και φτάνει σε αυτήν από απελπισία και φόβο, και από την αίσθηση ότι «δεν υπάρχει άλλη επιλογή». Η σημερινή Ελληνίδα θέλει πληροφόρηση σχετικά με τις σωματικές και ψυχικές επιπτώσεις αυτής της επέμβασης, καθώς και για οργανισμούς που προσφέρουν βοήθεια και εναλλακτικές λύσεις στο μονόδρομο της έκτρωσης. Για τους λόγους αυτούς έχετε την αμέριστη συμπαράστασή μας όσον αφορά την επίμαχη τηλεκάρτα και κάθε σχετική προσπάθεια διαφώτισης του κοινού.
    Και τέλος κάτι πιο προσωπικό: Αν κάποια μέλη μας είχαν δει τέτοιες τηλεκάρτες την εποχή που από απελπισία και άγνοια οδηγήθηκαν στην έκτρωση, το πιθανότερο είναι ότι θα είχαν αποφύγει αυτή την τραυματική, δολοφονική κι εξευτελιστική επέμβαση.
    Ελπίζουμε τουλάχιστον κάποιες άλλες γυναίκες να πρόλαβαν να δουν εγκαίρως την τηλεκάρτα σας.

Σχετικά με την επιστολή σας, με την οποία ζητάτε από τον ΟΤΕ την απόσυρση της τηλεκάρτας, που προβάλλει τον «Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού», έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς, για για το σεβασμό του δικαιώματος στην ανθρωπιά και την εξάλειψη της ανισότητας, της αδικίας και της βίας απέναντι στους αδύναμους - όπως τα έμβρυα,

Ομάδα Γυναικών «Αγάζηλος»

(Πίσω)

---


ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ & ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΟΥ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ κα ΚΑΡΑΜΑΝΟΥ

Αγαπητή κυρία Καραμάνου,

    Πληροφορηθήκαμε ότι με τηλεγράφημά σας καλέσατε τον ΟΤΕ «να αποσύρει άμεσα τόσο την τηλεκάρτα που διαφημίζει τον Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού και τις μεσαιωνικές απόψεις του, όσο και τη διακριτική εύνοιά του σε σωματεία που υπονομεύουν κεκτημένα και νομοθετημένα δικαιώματα των γυναικών» (Ελευθεροτυπία 1 Μαρτίου 2000). Πάνω σε αυτό το θέμα, και με την ευκαιρία της Hμέρας της Γυναίκας, έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:
       * Μετά από προσεκτική μελέτη των ιστοσελίδων του επίμαχου συλλόγου, διαπιστώσαμε ότι τα μηνύματά του δεν είναι καθόλου «μεσαιωνικά». Η προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι μια αιώνια και πάντα επίκαιρη αξία, ειδικά στην εποχή των «ανθρώπινων δικαιωμάτων», που ζούμε σήμερα. Ο εκσυγχρονισμός, τον οποίον πρεσβεύει και το Ευρωκοινοβούλιο και το κόμμα σας, πρέπει ακριβώς να υποστηρίξει την προστασία της ζωής, και να έρθει σε συμφωνία με τη σύγχρονη επιστήμη της Γενετικής που διαβεβαιώνει ότι «η ζωή του ανθρώπου αρχίζει με τη σύλληψη». Εάν, βέβαια, ο εκσυγχρονισμός θέλει να είναι πραγματικά εκσυγχρονισμός, και όχι αναχρονισμός και οπισθοδρόμηση στην (κοντινή) εποχή που πολλοί ισχυρίζονταν ότι το έμβρυο είναι ένα «ζελέ», ένας «ιστός», και, ακόμα χειρότερα, ένας «όγκος» κι ένα «παράσιτο». Η εποχή όπου επικρατούσαν τέτοιες σκοτεινές αντιεπιστημονικές απόψεις ήταν πράγματι «μεσαίωνας».
        * Πουθενά στις ιστοσελίδες του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού δεν βρήκαμε προτάσεις για την κατάργηση του νόμου που αποποινικοποιεί την άμβλωση. Επομένως δεν υπάρχει «υπονόμευση» του νόμου που αποποινικοποιεί τις εκτρώσεις στο πρώτο τρίμηνο της κύησης.
    * Επιπλέον αυτό που κατοχυρώνει ο νόμος που αποποινικοποιεί την έκτρωση δεν είναι κεκτημένο «δικαίωμα», αλλά «δυνατότητα» διακοπής της κύησης χωρίς ποινικές κυρώσεις στο πρώτο τρίμηνο της κύησης. Η διαφορά μεταξύ της «δυνατότητας» και του «δικαιώματος» είναι ότι το δικαίωμα σχετίζεται απαραίτητα με την έννοια του δικαίου, ενώ η δυνατότητα όχι. Θεσμοθετείται λοιπόν η δυνατότητα για αφαίρεση ζωής, αλλά η αφαίρεση ζωής εξ ορισμού καμία σχέση δεν έχει με τη δικαιοσύνη.
     * Σε μια δημοκρατία όλες οι απόψεις πρέπει να ακούγονται και να συζητιούνται. Δυστυχώς εσείς δράτε σαν να μην γνωρίζετε αυτή τη βασική αρχή της δημοκρατίας, αφού ζητάτε να απαγορευθεί η διακίνηση ιδεών που δεν συμφωνούν με τις δικές σας, και που επιπλέον δεν έχουν τίποτα το επικίνδυνο ή το επιλήψιμο. Η πράξη σας δεν μαρτυρά δημοκρατική νοοτροπία, αλλά μάλλον ολοκληρωτική.
       Με την ευκαιρία της ημέρας της Γυναίκας, και μια που είστε μέλος της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών του Ευρωκοινοβουλίου, κρίνουμε σκόπιμο να σας μεταφέρουμε φράσεις της μεγάλης φεμινίστριας Sarah Norton, που αγωνίστηκε για ισότητα και δικαιοσύνη ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ: «Οι δολοφόνοι παιδιών εξασκούν το επάγγελμά τους χωρίς εμπόδιο ή κώλυμα, και ανοίγουν σφαγεία παιδιών χωρίς να αμφισβητούνται... Δεν υπάρχει θεραπεία για όλη αυτή την προγεννητική δολοφονία; Ίσως θα έρθει κάποια εποχή όπου μια ανύπαντρη μητέρα δεν θα περιφρονείται εξαιτίας της μητρότητάς της, και όπου το δικαίωμα του αγέννητου να γεννηθεί δεν θα αποκηρύσσεται ή θα παραβιάζεται». (Woodhull's and Claffin's Weekly, 19 Νοεμβρίου 1870).
Και η μεγάλη φεμινίστρια Alice Paul, συγγραφέας της αρχικής Equal Rights Amendment (1923), έλεγε: «Η έκτρωση είναι η έσχατη εκμετάλλευση των γυναικών».
Κάθε ομάδα γυναικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων που θέλει να σέβεται τις αρχές του παραδοσιακού, υγιούς φεμινισμού, οφείλει να μην ξεχνά αυτές τις θέσεις, όπως δεν τις ξεχνούν πολλές γνήσιες φεμινιστικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο μέχρι σήμερα. Όπως δεν τις ξεχνάμε και εμείς.
Όσο δεν ξεχνάτε κι εσείς αυτές τις αρχές, θα μας έχετε στο πλευρό σας.
    Επίσης ο ΟΤΕ θα μας έχει κοντά του σε κάθε προσπάθειά του να αφυπνίσει το κοινό σχετικά με την αρχή και την αξία της ανθρώπινης ζωής. Αν κάποια μέλη μας είχαν δει τέτοιες τηλεκάρτες την εποχή που από απελπισία και άγνοια οδηγήθηκαν στην έκτρωση, το πιθανότερο είναι ότι θα είχαν αποφύγει αυτή την τραυματική, δολοφονική κι εξευτελιστική επέμβαση.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς, για το σεβασμό του δικαιώματος στην ανθρωπιά και την εξάλειψη της ανισότητας, της αδικίας και της βίας απέναντι στους αδύναμους - όπως τα έμβρυα,

Ομάδα Γυναικών «Αγάζηλος»

(Πίσω)

---

ΠΡΟΣ ΤΟ "ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ"

    Σχετικά με την ενέργειά σας να στραφείτε κατά του «Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού» και του ΟΤΕ, ο οποίος τύπωσε τηλεκάρτες που προβάλλουν τα μηνύματα αυτού του Συλλόγου, και σχετικά με την προκήρυξη που μοιράσατε στον κόσμο έξω από τον ΟΤΕ, έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:
    * Ερευνήσαμε προσεκτικά την ιστοσελίδα του Συλλόγου και διαπιστώσαμε ότι πουθενά δεν αναφέρει ότι «θεωρεί τον προγεννητικό έλεγχο έγκλημα». Πρώτη ανακρίβεια της προκήρυξής σας.
    * Το υλικό που υπάρχει στη σελίδα αυτή δυστυχώς είναι πολύ, μα πολύ αληθινό. Ειδικά οι μελέτες γα το μετεκτρωτικό σύνδρομο, τις οποίες σας συνιστούμε να διαβάσετε, περιγράφει τέλεια αυτή την κατάσταση που ταλαιπωρεί, με τον α΄ ή β΄ τρόπο, όλες τις γυναίκες που έχουν κάνει έκτρωση - μεταξύ αυτών και πολλές από εμάς. Κάποια από τα επιχειρήματα που υπάρχουν εκεί έχουν όντως καταγγελθεί, από αυτούς που είναι υπέρ των εκτρώσεων, αλλά ποτέ δεν έχουν καταρριφθεί, γιατί πράγματι η τελευταία λέξη της γενετικής είναι ότι η ζωή αρχίζει με τη σύλληψη.
     * Παρακολουθούμε προσεκτικά τα κινήματα υπέρ και κατά των εκτρώσεων στο εξωτερικό, και γνωρίζουμε ότι μόνο μια ασήμαντη μειοψηφία ασχολείται με τρομοκρατία και δολοφονίες. Η συντριπτική πλειοψηφία του κινήματος υπέρ της ζωής προσφέρει σημαντική βοήθεια στις μητέρες, και έχει σώσει τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών. Ο Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού δίνει αποδείξεις ότι πράγματι προσφέρει βοήθεια, και δεν δίνει την παραμικρή υπόνοια ότι υπερασπίζει τις δολοφονίες και την τρομοκρατία.
    * Επιπλέον πουθενά στις σελίδες του ή στην τηλεκάρτα του δεν περιγράφεται κάποια «αντίληψη για το ρόλο των γυναικών». Εκτός αν εσείς θεωρείτε πρόβλημα το μητρικό ρόλο της γυναίκας. Όμως, η φύση έχει κάνει τον άντρα πατέρα και τη γυναίκα μητέρα. Ο μητρικός ρόλος μπορεί να συνυπάρξει και με άλλους ρόλους στη ζωή μιας γυναίκας, όπως άλλωστε και ο πατρικός. Η έγκυος είναι ήδη μητέρα από τη στιγμή της σύλληψης, και πρέπει να υποστηριχθεί σε αυτό της το ρόλο και όχι να τραυματιστεί με μια έκτρωση. Η ΦΥΣΗ ΔΕΝ ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ, ΚΑΙ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΑΝΑΤΡΟΠΕΙΣ.
    * «Η νομιμοποίηση των εκτρώσεων το Μάιο του 1986 με την αναγόρευση της άμβλωσης σε ιατρική πράξη... είχε άμεσο και πρακτικό αποτέλεσμα» την αύξηση των αμβλώσεων, την αύξηση δηλαδή των βίαιων επεμβάσεων στα σώματά μας και τους θανάτους περισσότερων από τα παιδιά μας. Ιατρική πράξη λοιπόν η άμβλωση, όπως και η εκτέλεση με θανατηφόρα ένεση. Πολύ μεγάλος θρίαμβος για το γυναικείο κίνημα!
    Πώς θα σας φαινόταν αν θα βλέπατε κάποιον να θέλει να σκοτώσει μένοντας ατιμώρητος; Αυτό ακριβώς θα πει «ελεύθερες και δωρεάν εκτρώσεις», γιατί, είτε σας αρέσει είτε δεν σας αρέσει, η έκτρωση είναι ΦΟΝΟΣ. Η έκτρωση είναι μια βαρβαρότητα από μόνη της, δεν είναι οι συνθήκες εκτέλεσής της που την κάνουν βάρβαρη. Κανένας φόνος δεν είναι πολιτισμένος.
    Είναι συνηθισμένο οι άνθρωποι να αρνούνται την πραγματικότητα που δεν τους αρέσει, και να την βαφτίζουν «άποψη». Είναι εύκολα κατανοητό το ότι κανείς δεν θέλει να «ενοχοποιείται». Υπάρχουν δύο είδη ενόχων: αυτοί που παραδέχονται την ενοχή τους, κι αυτοί που την αρνούνται. Η διαφορά τους είναι ότι αυτοί που παραδέχονται την ενοχή τους και μετανιώνουν, μπορούν να ελευθερωθούν από το βάρος της ενοχής, ενώ αυτοί που δεν την παραδέχονται, καταδικάζουν τον εαυτό τους να είναι δέσμιοι της ενοχής για πάντα.
    Λέτε ότι «καμιά γυναίκα δεν επιθυμεί την έκτρωση». Αυτό σημαίνει ότι περίπου 300.000 γυναίκες κάθε χρόνο αναγκάζονται να κάνουν κάτι που δεν επιθυμούν! Είναι αυτό ελευθερία; Γιατί δεν αγωνίζεστε ώστε οι γυναίκες να πάψουν να υποβάλλονται σε αυτό το μαρτύριο, αλλά δουλεύετε για να συνεχίσει ο εξαναγκασμός; Δεν είναι αντιφατικό αυτό; Γιατί δεν σκέφτεστε ότι τα μισά τουλάχιστον από αυτά τα ανυπεράσπιστα έμβρυα που πετιούνται στα σκουπίδια των μαιευτηρίων, είναι μικρές γυναίκες; Γιατί δεν παλεύετε και για τα δικαιώματα αυτών των γυναικών;
    Εάν θέλετε να επιλέγετε «αν, πότε και πόσα παιδιά», λάβετε τα μέτρα σας ώστε να μην το κάνετε αυτό σε βάρος της ζωής των παιδιών σας. Γιατί η έκτρωση δεν είναι απλά «αυτοδιάθεση του σώματός μας»: είναι μια βίαιη εξωτερική και αφύσικη επέμβαση στο ίδιο το σώμα μας, και στο σώμα κάποιου άλλου, που φιλοξενείται εκεί. Είναι η εξόντωση ενός μικρού πλάσματος, που κατά το ήμισυ προέρχεται από το σώμα μας και μας μοιάζει. Είναι η χειρότερη, πιο τραυματική και πιο άτιμη επίθεση στο πιο αυτονόητο δικαίωμά μας: να ολοκληρώσουμε την εγκυμοσύνη μας.
Ζήστε, κι αφήστε τους άλλους να ζήσουν. Δικαιοσύνη ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!    Υ.Γ. Η ρατσιστική αφίσα σας με τις «γουρούνες» είναι πολύ άθλια για να τη σχολιάσουμε. Σας πληροφορούμε όμως ότι γνωρίζουμε θαυμάσιες γυναίκες που δεν χρησιμοποιούν αντισύλληψη, γεννούν όλα τα παιδιά τους και βέβαια δεν είναι «γουρούνες». Αντί να στρέφεστε κατά μητέρων («γουρούνες») και παιδιών («δεν υπάρχουν αγέννητα παιδιά», φωνάζατε έξω από τον ΟΤΕ) καλύτερα διαβάστε λίγο βιολογία και τρόπους καλής συμπεριφοράς.
    Υ.Γ.2: Στη συγκέντρωσή σας έξω από τον ΟΤΕ ήσασταν 30 άτομα, η «Ελευθεροτυπία» όμως «είδε» 100! Διαμαρτυρηθήκατε στην εφημερίδα για τη αυτή την διαστρέβλωση της πραγματικότητας;  Ή μήπως την επικροτείτε;

    Με έκπληξη διαβάσαμε στο φύλλο σας της 8ης Μαρτίου 2000 ότι στις 7 Μαρτίου «100 νέες, όμορφες  και καλλιεργημένες γυναίκες» διαδήλωναν έξω από τον ΟΤΕ για την απόσυρση τηλεκάρτας που διαφημίζει τον Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού.
    Δυστυχώς για σας, στη συγκέντρωση αυτή βρίσκονταν και μέλη της δικής μας ομάδας, τα οποία μέτρησαν διαδηλώτριες και διαδηλωτές σωστά: ήταν 25 γυναίκες + 5 άντρες = 30 άτομα. Με τόσο λίγα άτομα είναι δύσκολο να γίνει λάθος στο μέτρημα. Για να βγει ο αριθμός «100» που δημοσιεύσατε εσείς, πρέπει ο πραγματικός αριθμός να τριπλασιαστεί, και να προστεθούν και άλλοι 10 ανύπαρκτοι διαδηλωτές. Γιατί λοιπόν δεν γράφετε την αλήθεια, πράγμα τόσο απλό, παρά κάνετε τόσες αλχημείες; Μήπως σκοπός σας δεν είναι να πληροφορείτε αλλά να παραπληροφορείτε;
    Σχετικά με το αν οι διαδηλώτριες ήταν όμορφες, αυτό είναι βέβαια υποκειμενικό. Όμως για να μάθει ο συντάκτης σας αν ήταν όλες καλλιεργημένες , θα έπρεπε να συζητήσει με όλες, πράγμα δύσκολο όταν πρόκειται για 25 άτομα - φανταστείτε να ήταν και εκατό! Και για να μην κοροϊδευόμαστε, ελάχιστες από τις διαδηλώτριες ήταν νέες.
    Τέλος όλο το άρθρο σας, όπως και άλλα δημοσιεύματα σχετικά με το Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού και την τηλεκάρτα του, ήταν φανερά μεροληπτικό. Δεν είδαμε ούτε την υποψία κριτικής σε συνθήματα όπως «δεν υπάρχουν αγέννητα παιδιά», που ανατρέπουν τη Γενετική και την Εμβρυολογία,  ούτε στην υβριστική αφίσα που έγραφε «Οι γυναίκες επιλέγουν, οι γουρούνες όχι». Μήπως συμφωνείτε με τη ρατσιστική άποψη των δήθεν «φεμινιστριών», ότι οι γυναίκες που δεν χρησιμοποιούν αντισύλληψη και δεν σκοτώνουν κανένα από τα παιδιά τους είναι γουρούνες;
    Έτσι, για να ξέρουμε αν έχουμε να κάνουμε με εξ αριστερών φασίστες.

    Περίεργη η διαπίστωση πως είμαστε μεν "μεροληπτικοί" αλλά"χωρίς υποψία κριτικής", μεταφέροντας αυτούσιες φράσεις. Είναι κρίμα που δεν εκτιμήθηκε το γεγονός ότι η ίδια συντάκτης, λίγες μέρες πριν, μετέφερε χωρίς ίχνος κριτικής και τις δικές σας απόψεις.
    Παρ' όλα αυτά σας διαβεβαιώνω πως ποτέ δεν υπήρξα φεμινίστρια, αλλά όπως η πλειοψηφία του πολιτισμένου κόσμου, υποστηρίζω το δικαίωμα κάθε γυναίκας - και δη εργαζόμενης - να αποφασίζει για το σώμα της και το αγέννητο παιδί της.
    Ας μη σχολιάσουμε το"εξ αριστερών φασίστες", διότι η παρεμπόδιση ενημέρωσης δεν έχει πολιτικό χρώμα, αλλά οπωσδήποτε είναι ο χειρότερης μορφής φασισμός.

    Στην απάντησή σας στην επιστολή μας σχετικά με τη συγκέντρωση των «φεμινιστριών» έξω από τον ΟΤΕ (8/3/2000) δεν λέτε λέξη για την ταμπακέρα, δηλαδή την παραποίηση που κάνατε στον πραγματικό αριθμό των συγκεντρωθέντων.
  Το να είστε ή να μην είστε φεμινίστρια είναι δικαίωμά σας, και δεν σας ζητήσαμε το λόγο γι' αυτό, ούτε άλλωστε είναι δική μας δουλειά οι προσωπικές απόψεις των δημοσιογράφων. Το πρόβλημα δεν είναι, τι πιστεύει ο δημοσιογράφος, αλλά το αν αυτό που πιστεύει τον εμποδίζει να κάνει τη δουλειά του αντικειμενικά.
    Επίσης δεν σας ζητήσαμε να κάνετε «παρεμπόδιση ενημέρωσης», αλλά αντιθέτως να ενημερώσετε ΣΩΣΤΑ, και όχι με ψευδείς αριθμούς, τον κόσμο που πληρώνει για να ενημερωθεί από την εφημερίδα σας. Η ψευδής ενημέρωση είναι ίση και ίσως χειρότερη από την παρεμπόδιση ενημέρωσης, και αυτό είναι που κάνατε εσείς στη συγκεκριμένη περίπτωση.
    Για μας η έκτρωση - από την οποία πολλά από τα μέλη μας έχουν προσωπική εμπειρία - είναι φασιστική κατάχρηση εξουσίας από τη μεριά των γονέων, και όχι δικαίωμα κανενός, είτε αυτός εργάζεται είτε όχι. Επίσης δεν είναι δείγμα πολιτισμού, αλλά δείγμα καταπίεσης κι εκμετάλλευσης της γυναίκας από τις κοινωνικές και εργασιακές συνθήκες αλλά και τις προσωπικές της σχέσεις. Το να διαδηλώνουν άντρες υπέρ των εκτρώσεων δεν μας φαίνεται καθόλου παράξενο.
    Απ' όσο ξέρουμε, δεν έχετε ποτέ γράψει κάτι για τις απόψεις μας και την ομάδα μας, με κριτική ή χωρίς. Εάν κάτι τέτοιο έχει γίνει χωρίς να το αντιληφθούμε, παρακαλούμε να μας ειδοποιήσετε στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση: agazilos@yahoo.com, ώστε να προμηθευτούμε το φύλλο όπου υπάρχει αυτό το δημοσίευμα.
    Τέλος εκτιμούμε το γεγονός, ότι δημοσιεύσατε την επιστολή μας.

    Με την ευκαιρία του εορτασμού της Ημέρας της Γυναίκας, σας εφιστούμε την προσοχή σε μια θλιβερή κατάσταση που δυστυχώς συμβαίνει και στη χώρα μας.
Πρόκειται για την εκπόρνευση γυναικών από Βαλκανικές χώρες. Οι γυναίκες αυτές είτε έχουν ξεγελαστεί από υποσχέσεις για εύρεση εργασίας και μια καλύτερη ζωή, είτε ακόμα έχουν απαχθεί από αδίστακτους κακοποιούς οι οποίοι στη συνέχεια τις πουλάνε στους μαστρωπούς.
    Οι Τάιμς του Λονδίνου, σε άρθρο με τίτλο «Η Τάρα είναι μια μαθητευόμενη νοσοκόμα που απήχθη και πουλήθηκε ως σκλάβα του σεξ για 1200 δολάρια» (5 Φεβρουαρίου 2000) παραθέτουν συνεντεύξεις θυμάτων που σώθηκαν και βρίσκονται σε ειδική κρυψώνα στην Αλβανία, έτοιμα να επιστρέψουν με κάθε μυστικότητα στην πατρίδα τους. Ένα από τα θύματα ήταν μια μαθήτρια 16 χρονών από τη Μολδαβία, που απήχθη από αγνώστους κοντά στο σπίτι της!
Στο άρθρο αναφέρεται ότι πολλές από τις κοπέλες αυτές μεταφέρονται στην Ελλάδα.
    Η ίδια εφημερίδα σε άρθρο με τίτλο «η ντροπή των νυχτερινών κέντρων» (Nightclub shame, 24 Φεβρουαρίου 2000) αναφέρει ότι «στην Ελλάδα, δυο κοπέλες από τη Ρουμανία και την Ουκρανία βρέθηκαν πρόσφατα νεκρές στο χιόνι, στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Η αστυνομία βρήκε άλλες 22 γυναίκες που περιπλανιόνταν στο χιόνι για τρεις μέρες, αφού ο ''σύνδεσμος'' στην ελληνική μεριά των συνόρων δεν κατάφερε να έρθει». Αν δηλαδή κατάφερνε να έρθει, οι γυναίκες θα έμπαιναν παράνομα στη χώρα, και η καθημερινή εκμετάλλευσή τους θα γέμιζε τις τσέπες των μαστρωπών, μέχρι του σημείου -  όπως διαβάσαμε στον ελληνικό Τύπο - να τις κλείνουν σε σταύλους διασκευασμένους σε οίκους ανοχής, να τις δέρνουν και να τους κάνουν με το ζόρι εκτρώσεις ώστε να συνεχίσουν να εκδίδονται.
    Το ευρύ κοινό βέβαια δεν πρόκειται να μάθει τίποτα για αυτά, εκτός κι αν κάποια από αυτές τις κοπέλες αυτοκτονήσει. Κι όμως μόνο στις αγγελίες για «μασάζ» να κοιτάξουν οι υπεύθυνοι, θα βρουν αρκετά στοιχεία για να ερευνήσουν το θέμα και να βοηθήσουν τις εγκλωβισμένες γυναίκες.
    Και ρωτάμε: Είναι δυνατόν στη χώρα μας να συμβαίνουν τέτοια πράγματα και μετά να μιλάμε για «δικαιώματα των γυναικών» και «ημέρα της γυναίκας»; Δεν πρέπει να ληφθούν σοβαρά μέτρα για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση;
    Επιπλέον, επιτρέπεται οι αυτοαποκαλούμενες «φεμινίστριες» να μην κινητοποιούνται για να βοηθήσουν τις δύστυχες αυτές γυναίκες, και να ασχολούνται με τις τηλεκάρτες του ΟΤΕ;

Οι εκλογές ξανάρχονται... Με αυτή την ευκαιρία θέλουμε να θέσουμε μερικά ερωτήματα στους υποψηφίους:

Ειλικρινά
Ομάδα Γυναικών «Αγάζηλος»

    Στα χέρια μας έπεσε ένα έντυπό σας, που αρχίζει με τις φράσεις "νιώθω
την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σας και να μιλήσουμε για τον τόπο μας,
την πόλη μας και τη ζωή μας". Νιώσαμε λοιπόν κι εμείς την ανάγκη να
επικοινωνήσουμε μαζί σας "με αγάπη" και "με στοργή" όπως εσείς, και
επίσης με ειλικρίνεια - όπως, φανταζόμαστε, κι εσείς θέλετε να επικοινωνείτε.
    Αγωνιζόμαστε για τα παιδιά μας, και για χιλιάδες άλλα
παιδιά που δεν είναι, αλλά θα μπορούσαν να είναι δικά μας. Μιλάμε για το θέμα των εκτρώσεων. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΕΣ στην ομάδα μας έχουμε κάνει εκτρώσεις, μάλιστα μερικές έχουμε κάνει περισσότερες από μία.
    Κάποτε παλέψαμε για να είναι οι εκτρώσεις ελεύθερες και δωρεάν, πιστεύοντας ότι είναι δικαίωμά μας. Τα χρόνια πέρασαν και διαπιστώσαμε ότι το μόνο που κερδίσαμε ήταν να μην κρατήσουμε τα παιδιά μας αγκαλιά, ούτε καν να τα δούμε στα μάτια μας, ούτε καν να ξέρουμε αν ήταν αγόρια ή κορίτσια. Κι όμως τα σκοτωμένα αυτά παιδιά δεν έφυγαν ποτέ από τη ζωή μας. Ήταν εκεί, πίσω από κάθε νευρικό ξέσπασμα, πίσω από κάθε προσπάθεια να αποδείξουμε ότι ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ, πίσω από κάθε επανάληψη των αυτοδικαιωτικών φράσεων "το κορμί μας μας ανήκει", "φταίει η κοινωνία" "έσωσα το παιδί μου από τη δυστυχία" και "τι άλλο να έκανα;". Ήταν ακόμα πίσω από κάθε προσπάθεια να κερδίσουμε αναγνώριση για το άτομό μας. Βαθειά μέσα μας νιώθαμε ότι είχαμε κάνει κάτι άδικο, που δεν άξιζε σεβασμό, κι ότι κάπως έπρεπε να αντισταθμίσουμε αυτή την έλλειψη αυτοσεβασμού με την αναγνώριση εκ μέρους των άλλων.
    Ξέρουμε πώς είναι να τιμωρεί μια γυναίκα τον εαυτό της για μια έκτρωση. Ξέρουμε πώς είναι να φέρεσαι ηλίθια, να προκαλείς καυγάδες, να το παίζεις θύμα, να βλέπεις τον άλλον με υστεροβουλία, να θέλεις να προστατευτείς από κάτι ακαθόριστο, να θέλεις να εκδικηθείς για κάποια αδικία που δεν ξέρεις ποια είναι. Να ΜΕΘΑΣ για να "ξεσκάσεις", να ΤΡΩΣ χωρίς να πεινάς, για να καλύψεις αυτό το τεράστιο εσωτερικό κενό, αυτό το παγωμένο συναίσθημα, αυτό τον ωκεανό πόνου.
    Ξέρουμε πώς είναι να προσπαθεί η γυναίκα να ξεπεράσει τον εσωτερικό της πόλεμο και διχασμό, να κερδίσει αυτοσεβασμό. Να προσπαθεί να είναι η εξυπνότερη, η ωραιότερη, η καλύτερη, η πιο ικανή, που δεν την αγγίζει ο χρόνος (παρά μόνο την τρομάζει κρυφά...), αυτή που δεν φταίει ποτέ, αλλά όλα της τα κάνουν οι "άλλοι".
Ξέρουμε πώς είναι να ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ. Έχουμε δει φίλες μας να πεθαίνουν από "ναρκωτικά", από "καρκίνο", από "υπερβολική ταχύτητα" κτλ. Εμείς όμως ξέρουμε ότι πέθαναν από στεναχώρια για το παιδί, που άφησαν να σκοτωθεί μέσα τους. Ότι σκότωσαν τον εαυτό τους σιγά-σιγά, ή στα γρήγορα, για να τον τιμωρήσουν.
Όλα αυτά, για μια πράξη που όταν την κάναμε, νιώσαμε ανακούφιση γιατί "βγήκαμε από τη δύσκολη θέση".
    Λοιπόν: άξιζε να γίνουν όλα αυτά; Όχι δεν άξιζε. Εμείς το ξέρουμε, και πιστεύουμε ότι το ξέρετε κι εσείς.
θα μπορούσαμε να έχουμε ζήσει κι αλλιώς, με περισσότερες υλικές δυσκολίες ίσως - ΙΣΩΣ - αλλά με μεγαλύτερη ψυχική ηρεμία ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ.
    Ευτυχώς αναγνωρίσαμε ότι πράγματι σκοτώσαμε τα παιδιά μας - κάποια από τα παιδιά μας, κι αυτό μας βοήθησε να απελευθερωθούμε από την ενοχή. Υπάρχει όμως ακόμα μέσα μας λύπη, και δεν λυπόμαστε που λυπόμαστε. Ο χαμός των παιδιών μας αξίζει τη λύπη μας, όπως εκείνα άξιζαν την αγάπη, που δεν τους δώσαμε όταν έπρεπε.
    Στο όνομα που τα παιδιά μας δεν πρόλαβαν να αποκτήσουν. Στο όνομα χιλιάδων παιδιών, που θα μπορούσαν να είναι παιδιά μας, όμως κομματιάζονται βάρβαρα και πετιούνται στα σκουπίδια των μαιευτηρίων. Στο όνομα χιλιάδων γυναικών, που υποφέρουν σιωπηλά ή φωναχτά, χωρίς κανείς, κι ούτε ίσως και οι ίδιες, να καταλαβαίνει γιατί σωπαίνουν ή γιατί φωνάζουν. Στο όνομα χιλιάδων κοριτσιών που κινδυνεύουν να τραυματιστούν όπως εμείς, από την άγνοια για το κορμί τους και τις λειτουργίες του, από την άγνοια για το πότε αρχίζει να υπάρχει το παιδί τους, από την άγνοια για το μέχρι που ΦΤΑΝΟΥΝ τα δικαιώματά τους - τα οποία φτάνουν, μέχρι εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του παιδιού, του ΑΛΛΟΥ. Κι αν το θέλετε έτσι, στο όνομα του ΘΕΟΥ! ΠΑΛΕΨΤΕ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ, ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ, ΕΠΙΒΙΩΣΕΙΣ! ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΜΕ! Όλοι μαζί πρέπει να προχωρήσουμε για μια κοινωνία χωρίς ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ, με ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Κι όταν λέμε δικαιοσύνη, δεν λέμε να κλείσουμε τις γυναίκες, τους άντρες και τους γιατρούς στη φυλακή. Λέμε να αναγνωρίσουμε ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να σκοτώνει, κι ότι η κοινωνία έχει την υποχρέωση να στηρίζει τις μητέρες, παντρεμένες κι ανύπαντρες. Ότι πρέπει να γίνεται ειδική ενημέρωση στα σχολεία για τη φρίκη της έκτρωσης - μη φοβάστε, τα παιδιά δεν τρομάζουν... είναι τα ίδια παιδιά που φορούν μπλουζάκια με φρικιαστικές μορφές και νεκροκεφαλές, που τις απόκριες ντύνονται "δράκουλας" και που βλέπουν τον "εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες νο 50". Μακάρι κάποιος να είχε "τρομάξει" κι εμάς με τις φωτογραφίες που είδαμε ΜΕΤΑ, όταν ήδη είχαμε κάνει την έκτρωση. Τότε θα την είχαμε αποφύγει, γιατί δεν θα θέλαμε να γίνει ΑΥΤΟ μέσα στο σώμα μας.
Ας μην αποθρασύνουμε τα παιδιά, λέγοντας ότι αυτή η φρικαλεότητα είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥΣ.
    Όταν λέμε δικαιοσύνη, εννοούμε ακόμα ότι η πολιτεία πρέπει να λάβει ειδικά μέτρα ώστε να μη χάνουν τις σπουδές τους οι έγκυοι μαθήτριες και φοιτήτριες. Ότι σε περίπτωση που μια μητέρα (η έγκυος είναι ήδη μητέρα) θέλει να σπουδάσει κι έχει οικονομικά προβλήματα, πρέπει να υπάρχουν ειδικές κρατικές υποτροφίες, ειδικοί κρατικοί παιδικοί σταθμοί. Ότι η μητέρα που δεν σκοτώνει το παιδί της πρέπει να απολαμβάνει κοινωνικό μισθό και να διευκολύνεται στην εύρεση εργασίας που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της - στην ανάγκη του να έχει χρόνο για να διαπαιδαγωγεί το παιδί της.
    Αυτός ο κοινωνικός αγώνας ωφελεί πραγματικά τις γυναίκες. Ο αγώνας για ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙΣ. Μόνον αυτός θα είναι πραγματικά "κόσμος δίκαιος και ίσων ευκαιριών για όλους". Κάντε αυτό τον αγώνα αγώνα ΣΑΣ, κι εμείς θα είμαστε στο πλευρό σας.

    Την Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2000 έτυχε να ακούσουμε μια συνέντευξή σας στον κ. Κωνσταντίνο Μπλάθρα του 89,4 FM, σχετικά με κάποια ενημερωτικά φυλάδια του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού, τα οποία κρίνετε ακατάλληλα για να μοιραστούν στα σχολεία επειδή έχουν μέσα "τρομακτικές εικόνες".
    Είμαστε μια ομάδα γυναικών, της οποίας τα περισσότερα μέλη έχουν κάνει έκτρωση σε πολύ νεαρή ηλικία. Μακάρι να βρισκόταν κάποιος τότε να μας έλεγε την αλήθεια για την έκτρωση με εικόνες, γιατί μια εικόνα λέει όσο χίλιες λέξεις και δεν είναι σωστό να ξεκινά κάποιος να κάνει κάτι, χωρίς να έχει ιδέα για το ΤΙ είναι αυτό.
    Καταλαβαίνουμε την παιδαγωγική σας ευαισθησία. Δεν θέλετε τα παιδιά να τρομάζουν. Σκεφτείτε όμως ότι η πλειοψηφία των σημερινών παιδιών είναι εξοικειωμένη με ταινίες τρόμου, ρούχα που απεικονίζουν νεκροκεφαλές και διάφορες φρικιαστικές μορφές, καλλιτέχνες με φρικιαστικό μακιγιάζ, τραγουδιστές που κάνουν φοβερή τη φωνή τους κτλ. Αν πάρετε ένα περιοδικό μοντέρνας μουσικής και δείτε τι παρουσιάζει και τι ηλικίας είναι οι αναγνώστες, οι οποίοι μάλιστα εκφράζουν την προτίμησή τους σε αυτή τη φρίκη με επιστολές, θα καταλάβετε τι εννοούμε. Άρα λοιπόν τα σημερινά παιδιά δεν φοβούνται τον τρόμο.
    Συμφωνούμε μαζί σας ότι τα παιδιά δεν πρέπει να εκφοβίζονται, οι εικόνες σχετικά με την έκτρωση όμως δεν είναι εκφοβισμός, αλλά πληροφορίες που φέρνουν τον καθένα προ των ευθυνών του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ελληνικός λαός έχει την παροιμία "ο φόβος φυλάει τα έρμα".
    Πέραν αυτού, τα επίμαχα φυλλάδια - τα οποία κι εμείς έχουμε δει - περιέχουν την επιστημονική αλήθεια. Δυστυχώς η έκτρωση είναι ΕΤΣΙ. Δεν θα έπρεπε τα παιδιά να το ξέρουν ώστε να την αποφεύγουν; Πιστέψτε μας, αν είχαμε αυτή την πληροφόρηση όταν έπρεπε, θα προτιμούσαμε να μας πετάξουν στο δρόμο παρά να γίνει αυτό το πράγμα μέσα μας.
    Από τη στιγμή που το ΥΠΕΠΘ κρίνει ότι οι νέοι πρέπει να διδάσκονται σεξουαλική αγωγή, πρέπει να τους μαθαίνει και ότι το σεξ δεν είναι απλά μια ευχαρίστηση, αλλά μια πράξη που συχνά φέρνει κι άλλους ανθρώπους στον κόσμο. Φρονούμε ότι φωτογραφίες των εκτρώσεων είναι μια καλή ευκαιρία για να χρησιμοποιήσουν οι νέοι αντισύλληψη και να περιοριστούν οι αμβλώσεις. Έτσι θα γίνουν σίγουρα περισσότερο υπεύθυνοι. Όταν δεν ξέρεις τι κάνεις και για ποιον πρέπει να είσαι υπεύθυνος, τότε πολύ απλά δεν είσαι υπεύθυνος, και αυτό μαρτυρεί η πρωτιά της Ελλάδας σε εκτρώσεις εφήβων γυναικών.
    Μια και δεν θέλετε να τραυματίζονται οι νέοι, πρέπει να ξέρετε ότι μια έκτρωση προκαλεί ποικίλα ψυχολογικά προβλήματα που η σύγχρονη ψυχολογία ονομάζει "μετεκτρωτικό σύνδρομο" και κατατάσσει στα είδη του μετατραυματικού σοκ. Είναι πολύ καλύτερο να "τρομάξουν" για λίγο οι νέοι - που δεν τρομάζουν... - παρά να καταφύγουν από άγνοια σε μια επέμβαση, που θα τους αφήσει ψυχικά τραύματα σε όλη τους τη ζωή. ΄Εχουμε υποστεί τέτοια τραύματα, γι' αυτό επαναλαμβάνουμε: Μακάρι κάποιος να μας είχε πει την αλήθεια, κι ας τρομάζαμε.
    Τέλος έχουμε δει τις αντιδράσεις νεαρών κοριτσιών σε αυτό το φυλλάδιο. Στην αρχή τους αρέσει πολύ, γιατί ως γνωστόν τα κορίτσια αγαπούν τα μωράκια. Μετά όταν αρχίζουν οι επίμαχες εικόνες, στεναχωριούνται και λένε ότι δεν πρέπει να γίνονται τέτοια πράγματα. Θεωρούμε ότι τέτοιες αντιδράσεις είναι κάτι παραπάνω από ενθαρρυντικές.
    Θα χαρούμε πολύ να μας επισκεφθείτε στις σελίδες μας στο Διαδίκτυο: http://come.to/agazilos και να μας γράψετε τη γνώμη σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση που βρίσκεται εκεί.

    Τα φετινά Καλλιστεία ήταν από τα χειρότερα, λόγω του κ. Σάκη Ρουβά και του σεξιστικού, εξευτελιστικού για τις γυναίκες «σόου» που παρουσίασε. «Υποταγή, υποταγή, να γίνεις χώμα να γίνεις γη» και άλλα παρόμοια άσματα, σε συνδυασμό με ...ξυλιές στον ποπό των χορευτριών, τακτικό πιάσιμο του φαλλού του «καλλιτέχνη» και «ερωτικές» χορογραφίες τρίτης κατηγορίας, έκαναν το μισογυνικό χαρακτήρα των Καλλιστείων πιο εμφανή από κάθε άλλη φορά.
    Το εντυπωσιακό είναι ότι η παρουσιάστρια των «Καλλιστείων» κα Ελένη Μενεγάκη μας διαβεβαίωνε την επόμενη μέρα στον «Πρωινό Καφέ» ότι το φετινό «σόου» είχε μεγαλύτερη επιτυχία από αντίστοιχα σόου των περασμένων ετών. Να είναι άραγε αυτό ενδεικτικό του επιπέδου που έχει το κοινό τέτοιων θεαμάτων;
    Ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι η απουσία των δήθεν «φεμινιστριών». Την παραμονή της Ημέρας της Γυναίκας 6 (έξι) φεμινιστικές ομάδες συγκέντρωσαν 30 άτομα έξω από τον ΟΤΕ, απαιτώντας με πλακάτ, ντουντούκες και φέιγ βολάν την απόσυρση τηλεκάρτας του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού, ενός Συλλόγου που βοηθά τις γυναίκες να φέρουν σε πέρας την εγκυμοσύνη τους αποφεύγοντας την έκτρωση - και που γι' αυτό του αξίζουν συγχαρητήρια. Δεν είδαμε όμως καμιά φεμινίστρια να διαμαρτύρεται για το απαράδεκτο και ατιμωτικό θέαμα των Καλλιστείων.
    Φαίνεται πέρασαν τα χρόνια που οι φεμινίστριες ασχολούνταν με σοβαρά πράγματα. Κρίμα.

    Η παρούσα επιστολή δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή, (20/4/2000, στήλη "Αντιθέσεις") μαζί με κάποια σχόλια του συντάκτη και πληροφορίες για την ομάδα μας, που περιέχονται στις ιστοσελίδες μας. Το δημοσίευμα, με τίτλο "Τα έβαλαν με το Σάκη επειδή ζητάει υποταγή", έδινε την εντύπωση ότι επιτεθήκαμε στην κα Ελένη Μενεγάκη. Έτσι στις 24/4 δημοσιογράφος του CIAO μας έστειλε το ακόλουθο μήνυμα:

"Θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε σχετικά με την επιστολή σας κατά Σάκη Ρουβά - Ελένης
Μενεγάκη και κατά του Φεμινιστικού Κινήματος με αφορμή την βραδυά των καλλιστείων".

Για την αποφυγή παρεξηγήσεων, στείλαμε στη δημοσιογράφο την επιστολή μας όπως έχει - όπως δηλαδή τη βλέπετε δημοσιευμένη πιο πάνω - με τα ακόλουθα σχόλια:

" Βρίσκουμε το θεσμό των Καλλιστείων και πολλά από τα τραγούδια του Σάκη Ρουβά υποτιμητικά για τη γυναικεία προσωπικότητα. Ουδέποτε έχουμε ασχοληθεί προσωπικά με τον κ. Ρουβά, τον οποίο δεν γνωρίζουμε. Σχολιάζουμε μόνο τα στερεότυπα που προωθεί μέσω των τραγουδιών του και της σκηνικής του παρουσίας (χορογραφίες κλπ.) Πολύ περισσότερο δεν επιτεθήκαμε ποτέ στην κα Μενεγάκη. Απλώς αναφέραμε το σχόλιο που έκανε, ενώ αν προσέξετε η βολή μας δεν είναι προς την παρουσιάστρια αλλά προς το κοινό το οποίο έδειξε προτίμηση στο συγκεκριμένο σόου.
        Αν πρόκειται να δημοσιεύσετε τα σχόλιά μας δίνοντας κάποιο διαφορετικό νόημα, παρακαλούμε μην τα δημοσιεύσετε καθόλου. Ειδοποιήστε μας στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση αν και όταν δημοσιεύσετε κάτι σχετικό.

Δεν αγνοούμε τα σκοτεινά σχέδια κέντρων κρυφής εξουσίας, που θέλουν σιγά-σιγά να αποσυνδέσουν τον ελληνικό λαό από την Ορθοδοξία - αλλά και όλους τους λαούς από την ιδιαίτερη εθνική τους ταυτότητα, ώστε να είναι πια έρμαια των κέντρων αυτών.
Πιστεύουμε όμως ότι η Ελλάδα χωρίς την Ορθοδοξία είναι καταδικασμένη στην παρακμή και την ηθική σήψη που χαρακτηρίζει τις - τεχνολογικά αναπτυγμένες - δυτικές κοινωνίες.
Είμαστε αντίθετες με τον πρωτοφανή αυταρχισμό που ξαφνικά, και κατόπιν εορτής-εκλογών επιδεικνύει η ελληνική κυβέρνηση. Κλείνοντας την πόρτα σε σας, τους εκπροσώπους της Εκκλησίας, την κλείνει σε όλους εμάς, και αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσουμε.
Μακάρι η κυβέρνηση, έστω και αργά, να ακούσει τη φωνή του ελληνικού λαού που στη συντριπτική του πλειοψηφία θέλει την προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος, και όχι την υποχρεωτική διαγραφή του.
Πέραν της αναγραφής του θρησκεύματος όμως, δεν ταιριάζει σε ελεύθερους ανθρώπους να φέρουν ταυτότητες που γράφουν πάνω πληροφορίες άγνωστες σ'αυτούς. Πληροφορίες που μπορεί να είναι από πολύ προσωπικές, έως ανακριβείς και ψευδείς. Η μαγνητική λωρίδα στις ταυτότητες κάνει τον τρομακτικό κόσμο των μυθιστορημάτων του Όργουελ να φαίνεται πολύ κοντινός...
Ευχόμαστε κάθε επιτυχία στη σημερινή λαοσύναξη στην πλατεία Συντάγματος. Θα είμαστε κι εμείς εκεί! Ευχόμαστε ακόμα να είστε πάντα συσπειρωμένοι - και, μια και δεν είναι εύκολο να μην υπάρχουν διαφωνούντες, τα μέλη της Ι.Σ. που διαφωνούν με τη γενική γραμμή να είναι ελάχιστα, όπως είναι και τώρα.

Ποτέ δεν είναι αργά να διαμαρτυρηθεί κανείς για απαράδεκτες ενέργειες και παραποιήσεις της πραγματικότητας από δημοσιογράφους και "δημοσιογράφους". Ας μας πουν αυτοί που μετέτρεψαν το "έλα παλικάρι μου" σε "έλα κοριτσάρα μου" και μας πληροφόρησαν ότι "ο Ιωάννης φιλούσε υπέροχα" αντιμετωπίζοντας το κοινό ως φτηνούς κουτσομπόληδες:
* Ζήτησαν δημοσίως συγγνώμη από τα θύματά τους, όπως θα έπρεπε;
* Γράφουν κάτι για τις ποικίλες ανωμαλίες των αφεντικών τους, των μεγαλοεκδοτών και λοιπών;
* Μήπως στην περίπτωση του Μελισσανίδη υπήρξε εμπάθεια, επειδή δεν δίνει συχνά συνεντεύξεις;
Δεν σχολιάζουμε αν ο Μελισσανίδης είναι όντως ομοφυλόφιλος.  Δεν είναι δική μας δουλειά και δεν θα μπορούσε να μας ενδιαφέρει λιγότερο. Επίσης δεν μας ενδιαφέρει αν είναι σνομπ ή φαντασμένος. Σίγουρα δεν είναι περισσότερο φαντασμένος από άλλα πρόσωπα, τα οποία μένουν στο απυρόβλητο, για λόγους που οι ευγενείς δημοσιογράφοι γνωρίζουν!
Το σίγουρο είναι ότι σε όλους αυτούς τους συκοφάντες, κι ακόμα περισσότερο σ' αυτούς που συνέχισαν να κατηγορούν το θύμα και μετά τη λήξη των Ολυμπιακών, ταιριάζει η γνωστή φράση: "Αιδώς Αργείοι"!